Stalking

Zgodnie z art. 190a k.k.
§1. Kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Czyn stypizowany w § 1 art. 190a k.k. polega na wzbudzaniu poprzez uporczywe nękanie u innej osoby lub osoby jej najbliższej uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia lub spowodowania istotnego naruszania jej prywatności.

Przez nękanie, zgodnie z językowym znaczeniem tego terminu, należy rozumieć zachowanie polegające na ustawicznym dręczeniu, trapieniu, niepokojeniu innej osoby, dokuczanie komuś, niedawanie mu spokoju [zob. E. Sobol (oprac.), Mały słownik języka polskiego, Warszawa 1999, s. 489]. Przez uporczywe zachowanie sprawcy należy natomiast rozumieć (podobnie jak w przypadku przestępstwa z art. 209) zachowanie nacechowane wyraźną intencją, długotrwałe, powtarzające się, nieustanne. Takie ujęcie znamion omawianego czynu wydaje się przesądzać zatem o zaliczeniu go do przestępstw o wieloczynowo określonych znamionach (tak: M. Mozgawa, w: Kodeks..., red. M. Mozgawa, 2013, s. 431 oraz M. Królikowski, A. Sakowicz w: Kodeks..., t. I, red. M. Królikowski, R. Zawłocki, 2013, s. 541; odmiennie, uznając, że jest to przestępstwo trwałe: P. Furman, Próba..., s. 3 oraz J. Kosonoga, w: Komentarz do kodeksu karnego, red. R.A. Stefański, Legalis 2013).

Jako zachowania charakterystyczne dla stalkerów w świetle wiedzy kryminologicznej wskazuje się np. uporczywe dzwonienie do ofiary, tzw. głuche telefony oraz telefony w porze nocnej, kręcenie się w okolicy domu ofiary, nawiązywanie niechcianego kontaktu przy pomocy osoby trzeciej, wystawanie pod domem czy pracą ofiary, śledzenie ofiary, włamania do domu lub samochodu ofiary, wysyłanie niechcianych listów, e-maili czy prezentów (zob. B. Gruszczyńska, M. Marczewski, P. Ostaszewski, A. Siemaszko, D. Woźniakowska-Fajst, Stalking..., Warszawa 2011, s. 833).

Forma zabronionego zachowania polega na istotnym naruszeniu prywatności pokrzywdzonego poprzez uporczywe nękanie jego lub osoby dla niego najbliższej. Przez istotne naruszenia prywatności należy rozumieć naruszenia poważne, dotykające sfer najbardziej dla jednostki cennych i najbardziej intymnych. Prawo do prywatności wynika przede wszystkim z art. 47 Konstytucji RP, który każdemu gwarantuje prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Tym samym naruszenia prywatności dotykające tych sfer, jeżeli charakteryzować je będzie odpowiedni stopień intensywności, stanowić będą istotne naruszenia prywatności w rozumieniu art. 190a § 1 k.k.

Przestępstwo to ścigane jest na wniosek pokrzywdzonego.

porada_online_1png